Richard Louv is auteur van zes boeken, journalist (o.a. The New York Times), docent aan de Brandeis University, en pleitbezorger van het kinderbelang. Hij doet dat met lezingen, columns en adviezen. Richard Louv is vader van twee zonen.
Samen met anderen heeft Louv het initiatief genomen tot het Children & Nature Network (www.cnaturenet.org). Doel is een beweging in gang te zetten om kinderen opnieuw in contact te brengen met de natuur. Voor dit boek interviewde Louv zo'n 3.000 kinderen en tal van hun ouders.
Lees ook het interview van Jana Verboom met de auteur.

Interview Met Richard Louv
(verschenen in People 13 juni 2005)

"Nog niet zo lang geleden" aldus Richard Louv (56), "was een natuurkamp een plek waar je op speurtocht ging, en wat leerde over planten en dieren. Tegenwoordig is een kamp in de natuur het een plek om af te vallen of een computerkamp."
Louv luidt de alarmklok dat kinderen niet genoeg meer 'scharrelen'. In zijn boek 'Het laatste kind in het bos' hoe we onze kinderen weer in contact brengen met de natuurl' pleit hij voor ongeorganiseerde natuurbeleving, in het bos, aan de slootkant, of waar dan ook. Dat helpt kinderen gezond op te groeien, maar helpt ook tegen neerslachtigheid, ADHD of vetzucht. Louv heeft zelf twee zonen.

Wat is een 'natuurtekort-syndroom'?
Dat is een term die ik gebruik om de vervreemding van de natuur mee te beschrijven. Door kinderen binnen te houden, ontzeggen we ze een echte band met de wereld.

Wanneer viel dit probleem u op?
Vijftien jaar geleden, toen ik honderden kinderen en ouders interviewde voor mijn boek Childhood's Future, verbaasde een jongen mij door te vertellen dat hij liever binnen speelde omdat daar de elektrische verbindingen waren.

Zijn het elektronische spelletjes die kinderen vandaag de dag binnen houden?
Het heeft net zo goed te maken met hoe we onze buurten bouwen – zonder wilde plekken – en met de angst die we hebben om onze kinderen te laten skaten of in bomen te klimmen. Waarschuwen tegen spelen in de natuur is een boodschap aan de kinderen dat zo spelen een ondeugd is.

En gevaarlijk?
Ja. Kinderen komen het bos niet meer in omdat hun ouders denken dat er achter iedere boom een gek loert. Vroeger mochten kinderen niet al te ver zwerven, nu mogen ze nauwelijks de deur nog uit.

Behalve dat het kinderen dik maakt, wat is er nog meer mis met weinig buitenspelen?
Concentratieproblemen en vatbaarder zijn voor ziekten kunnen er het gevolg van zijn. Onderzoek laat zien dat natuurbeleving de druk van het dagelijks leven wegneemt die anders tot depressiviteit kan leiden. En een natuurprogramma voor probleemjongeren toont een duidelijke therapeutische waarde. Een kamer met uitzicht op een natuurlijke omgeving blijkt bij kinderen al te helpen tegen stress.

In uw boek citeert u een onderzoek van de Universiteit van Illinois dat stelt dat buiten zijn goed is voor kinderen met ADHD. Kan het bos Ritalin vervangen?
Die studie toont aan dat kinderen die in een natuurlijke omgeving spelen zich beter kunnen concentreren dan kinderen die spelen op een speelplaats, zoals een schoolplein. Natuur zou een derde vorm van therapie kunnen zijn, naast geneesmiddelen en gedragstherapie, net naar de aard van het kind.

Wat is er mis met speelplaatsen?
Ze worden ontworpen om alle gevaar te ontlopen; ze zijn meestal saai voor kinderen. Kinderen trekken liever naar rommelige hoekjes van een park waar ze met water en zand kunnen spelen, in bomen kunnen klimmen of zich verstoppen.

En lekker rennen op het voetbalveld - is dat goed?
Ik heb niets tegen sporten in teamverband. Het probleem is dat kinderen geen tijd meer krijgen waarin niets georganiseerd is, waarin ze kunnen dromen. Ik herinner me dat ik een keer een balletje aan het gooien wat met mijn zoon Jason (toen 9). Er kwam een moeder van een klasgenoot op me af, die vroeg, "Wat ben je aan het doen? Wacht je op het team?" Ik zei: "Nee, we gooien zomaar wat over." En zij antwoordde: "Oh, jullie doden de tijd." Ouders moeten ophouden zulke activiteiten als tijdverknoeien te zien.

Kregen uw eigen kinderen een gezonde dosis groen?
Mijn vrouw en ik gaan veel kamperen en vissen met onze zonen. Ik ben pas met de 17-jarige Matthew naar Kodiak Eiland in Alaska geweest. Daar was een beer die op ons af leek te komen, maar in plaats daarvan sprong hij in het water, waar hij net aan het vissen was geweest. Matthew zal dat nooit vergeten. Dat blijft hem altijd bij.

U schrijft dat de toekomst van het milieu zelf afhankelijk is van de natuurervaring van onze kinderen.
Voorvechters van het milieu hebben als kind heel vaak topervaringen in de natuur gehad. Dus als die er niet meer zijn, kan dat wel eens ten koste gaan van een volgende generatie natuurbeschermers. Kun je echt natuurbeschermer zijn als je idee van de natuur vooral een intellectuele constructie is? Een hedendaags kind weet misschien een boel over het regenwoud, maar kan niet vertellen hoe hij of zij pas nog ergens buiten lag en luisterde naar de wind en keek hoe de wolken voortbewogen.